Ben Post: “Ik wil zoveel mogelijk van mijn vader leren!"

Ben Post is student tandheelkunde in Amsterdam. Hij groeide op in Dortmund, Heeg en eigenlijk ook een beetje in Sneek. Hij woonde er niet, maar zat er op het RSG en was er uren op het hockeyveld te vinden. Inmiddels zit hij in het vijfde jaar van zijn studie. Wat studie betreft treedt hij in de voetsporen van zijn vader. Ook die studeerde tandheelkunde en heeft samen met zijn moeder een bloeiende praktijk in Sneek. Ben’s bachelor scriptie, die hij schreef met Pieter van der Moolen, werd met vier andere scripties genomineerd voor de Bachelor scriptie Award 2020. Een gesprek met een gedreven student, die geniet van het stadse leven, maar hoopt over een

paar jaar weer neer te strijken in Friesland.

 

“Ik ben in Dortmund geboren. Toen mijn vader klaar was met zijn studie, is hij een praktijk in Duitsland begonnen. Daar heeft hij ook mijn moeder ontmoet. Vandaar dat mijn moedertaal Duits is. Mijn vader sprak wel eens Nederlands met ons, dus ik kon het verstaan. Op een gegeven moment wilde mijn vader terug naar Nederland. Hij is een enthousiaste zeiler en kende Sneek vanuit zijn jeugd via de Sneekweek. Het leek hem een goede plek om een praktijk te starten en voor ons een mooie omgeving om op te groeien. Vanaf 2004 ging hij in Sneek aan de slag, waardoor we hem alleen in de weekenden zagen. Toen de praktijk op poten stond, zijn we enkele jaren later naar Heeg verhuisd.”  

 

Sprak de taal niet 

“Dat was natuurlijk behoorlijk wennen. Ik sprak de taal niet. Ik kwam in groep 7 van de St. Jozefschool in Heeg terecht. De eerste schooldag vond ik best een beetje eng. We moesten meteen een opstel schrijven over wat we in de vakantie hadden gedaan. Dat kon ik natuurlijk helemaal niet. In groep acht heb ik bijles Nederlands gekregen. Meester Jeroen heeft me toen op sleeptouw genomen. Elke week kreeg ik extra huiswerk mee, waar ik veel van heb geleerd.  

Zeker in het begin had ik wel een beetje heimwee naar Duitsland. We gingen natuurlijk nog af en toe terug. Als ik nu in Dortmund kom, voelt het nog steeds als thuiskomen. Vertrouwd met de familie. Daarnaast ben ik nog steeds fan van Borussia Dortmund. Dezelfde kleuren overigens als Sneek: zwart-geel.” 

 

Deed huiswerk slecht 

“Op mijn Citotoets heb ik goed gescoord, ook voor Nederlands. Daarna ben ik naar het Atheneum gegaan op het RSG in Sneek. De eerste klas was voor iedereen nieuw. Dus ik werd niet meer aangekeken als ‘die Duitse jongen’. Ik heb er zes jaar opgezeten en veel gehockeyd in die periode. Op een gegeven moment moet je een profielkeuze maken. Dat betekent nadenken over welke kant je op wilt. Het leek me niets om de hele dag achter een laptop te zitten. Tandheelkunde sprak me wel aan. De combinatie van inzicht in het menselijke lichaam, techniek en ondernemen leek me een mooie combinatie. De decaan vertelde mij dat ik in dat geval het beste kon kiezen voor ‘Natuur & Gezondheid’. Helaas slaagde ik er niet in om mijn eindexamens in klas 6 direct te halen. Overigens niet vreemd, want ik besteedde veel te weinig tijd aan mijn huiswerk. Dus volledig mijn eigen fout. Stom. Toen stond ik voor de keus: Nog een jaar RSG of naar een andere school. In overleg met mijn ouders heb ik toen gekozen voor ‘het Luzac’ in Groningen. Elke dag om kwart voor zeven op de fiets naar Sneek en dan een uur met de trein naar Groningen. ’s Avonds hetzelfde traject terug. In de winter heb ik geen daglicht gezien. Vanaf dat moment ben ik gedisciplineerder gaan werken. Je leert jezelf kennen en voelt je drie keer beter als je je huiswerk wel af hebt. Ik vond die vakken ook een stuk leuker, omdat ik opeens begreep wat ik aan het doen was. Uiteindelijk ben ik ruim geslaagd voor alle vakken.” 

 

Amsterdam of Jena 

“Daarna lag de weg open naar tandheelkunde. Eerst heb ik me opgegeven in Groningen, maar daar kwam ik niet door de selectie. Ik heb toen een jaar biologie gestudeerd om toch in de materie te blijven. Veel geleerd, maar ik wilde toch zo snel mogelijk tandheelk

unde studeren. Dus besloot ik op twee paarden te wedden. Ik heb me opgegeven voor de selectie in Amsterdam en gedurende dat eerste jaar ben ik ook een paar weken gaan werken in een tandtechnisch practicum in Jena, in voormalig Oost-Duitsland. Dat practicum is verbonden aan de universiteit daar. Zowel voor Amsterdam als voor Jena heb ik toen de toelatingstoetsen gehaald, waardoor ik kon kiezen. Ik wilde eigenlijk altijd al naar Amsterdam, dus die keuze was makkelijk.”  

 

Buitenlandse ouder  

“Ik vind Amsterdam een heerlijke stad. Ik hou van de reuring van een grote stad, een beetje zoals Dortmund. Ik heb er veel nieuwe mensen leren kennen. Ik weet niet of het toeval is, maar veel van mijn vrienden hebben net als ik een buitenlandse ouder. De één een Franse, de ander een Bosnische, weer een ander een Koerdisch-Irakese. Misschien komt dat door die tweetaligheid of omdat ze allemaal wel een keer van land verhuisd zijn, maar je merkt dat ze openstaan voor de wereld. Daar hou ik van. Naast de drukke stad, vind ik het trouwens heerlijk om elke week naar Friesland te komen. Als ik dan tussen de weilanden rijd of met de boot het water op ga, ben ik weer helemaal thuis.”  

 

Niet teleurstellen  

“Hoe ik mezelf op dit moment zie? Vroeger had ik geen zin om huiswerk te maken, maar op de een of andere manier word je wijzer. Je maakt ziekte in je omgeving mee, gaat de dingen die je eerst heel normaal vond meer waarderen, je voelt je verantwoordelijker. Neem mijn Duitse opa, die me van jongs af aan mee nam naar het voetbal en met wie ik vaak ging vissen, die was altijd zo trots dat ik tandheelkunde wilde studeren.

Hij is inmiddels overleden. Maar ik voel dat ik die trots waar moet maken. Maar ook tegenover mijn familie. Mijn moeder doet er alles aan om ervoor te zorgen dat wij als kinderen goed opgeleid zijn en onze eigen weg kunnen gaan. Toen ik bijvoorbeeld gezakt was voor mijn eindexamen waren mijn ouders niet boos, maar wist ik dat het helemaal mijn eigen schuld was. Het ergste dat me kon overkomen, dacht ik, is dat ik ze moest teleurstellen, terwijl ze alles voor mij over hadden. Vandaar dat ik familie belangrijk vind. Vroeger dacht ik dat 

ik een beetje een moederskindje was, dat komt misschien omdat ik mijn vader een tijd lang alleen in het weekend heb gezien, maar dat is totaal niet zo. Hoe ouder ik word, hoe meer ik eigenlijk besef wat voor familiemens ik ben.” 

 

Gebruik je tijd 

“Persoonlijk vind ik het belangrijk dat mensen positief in het leven staan. Ik kan me nogal storen als er ruzie wordt gemaakt over de kleinste dingen. Dan denk ik: ‘Joh, bekijk de dingen probleemoplossend. Hou je verre van negativiteit, daar haal je jezelf alleen maar mee omlaag. Gebruik de tijd die je hebt en maak er wat van.’ Ik geniet van het leven zoals het nu is. Naast hockey heb altijd fanatiek gezeild. Vroeger een Optimist en daarna een Splash. Die liefde voor de watersport heb ik van mijn vader. Nu ben ik druk aan het fitnessen. Dat geeft me rust en voldoening. Ook daar moet je jezelf af en toe voor pushen, maar je voelt je tien keer lekkerder als je hebt gesport.”  

 

Alles geven 

“De eerste jaren van mijn studie zijn voorbijgevlogen. Tandheelkunde is een vrij perfectionistisch beroep. Vandaar dat ik het beste in mezelf naar boven wil halen. Ik wil alles geven. Niet van dat halve slappe werk. Eerst mijn studie afmaken en daarna zoveel mogelijk van mijn vader leren. Daarom loop ik nu al regelmatig mee in de praktijk. Ik hoop nog heel wat jaren veel van hem te kunnen leren. Hij heeft zoveel passie voor het vak. Het enthousiasme waarmee hij antwoord geeft op al mijn vragen, dat is prachtig om te ervaren.”